Minimalizm w pokoju nastolatków – cz. 2

Minimalizm w pokoju nastolatków – cz. 2

Uff, już prawie pokój chłopców skończony. Szafa złożona, brakuje jedynie małego regału na książki – jeszcze nie dojechał.

Po pozbyciu się kilku toreb ubrań oraz książek nie przewidywałam, że chłopcy coś jeszcze wyrzucą. W salonie jednak stało 5 plastikowych pojemników na zabawki  i cztery ozdobne kartony. Przyszedł czas na zajrzenie do nich i ostateczne decyzje, co dalej. Czy wszystkie rzeczy są zbędne? Czy nadają się do oddania komuś? Czy też moi chłopcy powiedzą: STOP, już dosyć tego minimalizowania. I tu mnie chłopcy zaskoczyli.

Jedno pudło pełne lego. Zostaje. Drugie pudło pełne elementów origami, połowa wielkiego ptaka czekała na dokończenie. Czekała 3 lata. Kolejne pudło pełne smyczek, drobnych zabaweczek z targów, targowisk.  Pudło pełne tego, do czego mogą się zaświecić oczy dziecka.

Jakieś było moje zdziwienie, kiedy z tych wszystkich pudeł został … kartonik. Z książeczką skauta, scyzorykami, lornetkami, tym wszystkim, co kręci teraz moich chłopaków.

W wannie ociekają spokojnie uwolnione z rzeczy cztery plastikowe pudła. Do oddania przygotowane pudło aut i robotów. Niesamowite było to zdziwienie chłopców zawartością pudeł.

I tak to z rzeczami jest. Schodzi z oczu – człowiek nie używa.

Dlatego też mój syn, od którego sztuki prostoty mogę się uczyć, ma rzeczy na wierzchu. Nie, nie ma ich wiele, ot latarkę, moździerz, scyzoryk, długopisy w kubku, miarki. Wkurzam się, bo drugi ma alergię i rzeczy popakowane w pudła łatwiej się przecież ogarnia. Nie trzeba wycierać każdej rzeczy z osobna. Jednak on wie, co gdzie ma. Wie i używa. Bo rzeczy, koniec końców, mają służyć.  Mają być użyteczne.

Minimalizm to tylko narzędzie. Minimalizm dla samego minimalizowania to dla mnie abstrakcja.  Mieć mniej (umówmy się – dalej jestem zagracona), to żyć pełniej. W zagraconym świecie nie ma się gdzie ruszyć. Z tyłu głowy kołaczą się myśli: posprzątać, powycierać, zadbać. Zamiast myśleć o rzeczach lepiej po prostu żyć.

Dziś, kiedy już pudła wyszły z salonu, rzeczy zostały posegregowane, chce mi się bardziej wszystkiego. Iść na grzyby, zrobić parę słoików z kiszonymi ogórkami. I kiedy już mam mniej, lepiej mi się pisze, czyta, uczy, odpoczywa.

 

  • Dla niektórych minimalizm to sposób życia odnoszący się na przykład do takich aspektów naszej egzystencji jak relacje międzyludzkie. Minimaliści głoszą, co mnie zawsze śmieszy, że nie stawiają na liczbę, a jakość znajomych. Sprytne. Nie masz przyjaciół? Wcale nie jest tak, że jesteś wredny/chamski/nieprzyjemny – po prostu jesteś minimalistą 😀 Pozdrawiam!

Comments are closed.